Zomaar

Today is only yesterday's tomorrow  (Uriah Heep - Circle of hands).

En hier de eerste familiefoto.

Ik kon ze niet met z'n drieën zittend in bed op de foto zetten, want dochter kan nog niet zitten, maar ze zijn wel alledrie te zien.

Een kleinzoon!

Vannacht werd rond half één mijn kleinzoon geboren. Hij woog 4160 gram en was 50 cm lang. Moeder moest na de geboorte alsnog naar het ziekenhuis om gehecht te worden, maar verder is het allemaal prima verlopen. Ze mocht na een paar uur weer naar huis.
Mijn kleinzoon heeft gitzwart haar, maar dat is hier nog niet echt te zien. Daar zal ik toch binnenkort een foto van maken..

Vannacht maar 1,5 uur geslapen. Dat kon ik wel merken op mijn werk, maar 't was te doen. Donderdag ben ik vrij. Daarna nog 3 dagen werken en dan heb ik twee weken vakantie. Heerlijk! Tijd maken voor de familie, even niet op vaste tijden hoeven opdraven en ook geen grote klussen in de planning.
Ik zit nog te denken hoe ik dit jongetje zal gaan noemen op mijn log. Hij heeft trouwens een oerhollandse naam gekregen.

Voor Red.

Redstar vroeg de lezers naar hun favoriete schoeisel en daar is dit logje een antwoord op. Vroeger droeg ik bij huis klompen of, als het erg modderig was, laarzen. In die tijd waren mijn lakschoentjes favoriet, maar die waren voor zondag en voor naar school.
Met de laarzen kon ik harder rennen, maar vaak kreeg ik er wel een schuurrand van op mijn been. De klompen gingen sneller aan en uit en dat was handiger.

Ik heb meerdere favorieten onder het schoeisel en dat heeft dan te maken met tijd en plaats. Links zie je mijn werkschoenen. Daar kan ik het wel een lange werkdag op volhouden. Rechts zie je de slippers die ik 's zomers thuis aanschiet. Ze zien er momenteel niet uit, maar een schuurpapiertje erover doet wonderen. Ze zijn in 2001 gekocht en hebben al heel wat kilometers met me meegelopen.

In de herfst en winter loop ik het liefst op laarzen. Deze zijn net nieuw. Ik heb ook zwarte die er ongeveer hetzelfde uitzien. Die moeten nu naar de schoenmaker, want het bovenleer is gedeeltelijk los gaan zitten. Ik hoop dat ze nog te repareren zijn, want die zitten lekker en passen bijna overal bij.
Geen sexy hoge hakken voor mij, want ik kan daar echt niet op lopen. Natuurlijk draag ik wel af en toe eens schoenen met een hakje, maar het liefst dus dit model laarzen.

De Porsche.

Mijn zwager had een, weliswaar oude, maar mooie Porsche. Een paar weken geleden zat ik er nog in toen we mijn auto weggebracht hadden voor de keuring.

Wel.... die wagen is er niet meer. Hij is in de nacht van maandag op dinsdag van zijn oprit gestolen. Grrrrrrrrrrr......... Zo'n auto verkoop je natuurlijk nooit, maar dieven weten daar wel raad op: ze schijnen de auto's te slopen en dan de onderdelen te verkopen.

Ik kan het niet uitstaan! Allereerst niet dat mijn zwager voor een aanzienlijk bedrag gedupeerd is en ten tweede dat deze oude auto nu hoogstwaarschijnlijk ontmanteld wordt. Hij reed prima. Ik hoop van harte dat de dieven op de één of andere manier tegen de lamp lopen. Wie op zoek is naar reserveonderdelen van een Porsche ..... kijk uit met wie u onderhandelt: het kan gestolen waar zijn.

Waar te beginnen?

Het lukt me niet goed om de rust te vinden om het weblog bij te houden. "Moet dat dan?", vraag ik dan aan mezelf. Nee, eigenlijk niet, maar het wordt wel steeds lastiger om de draad op te pakken. Misschien is het beter om te stoppen. Misschien moet ik het gewoon op een laag pitje houden tot er weer tijd en rust en behoefte is om er mee verder te gaan. Ik vind het eigenlijk erger dat ik er niet aan toe kom op andere logs te reageren.

Krumeltje komt iedere donderdag en ze heeft ook al eens een nacht bij mij gelogeerd toen haar ouders een personeelsfeest hadden. Die nacht hield ik de deuren van haar en van mijn slaapkamer op een kier om haar te kunnen horen als ze wakker zou worden.
Ze wordt al zo groot en is altijd op onderzoek uit. Het is prachtig om haar te observeren.
Ik vind het ook zo leuk dat ze me echt herkent. Dat merk je wanneer je tegen haar praat en je weer zo'n stralende lach terug krijgt. Ze is een makkelijk kind.
Van het begin af heeft ze, als je haar tegen je buik aan hield, haar beentjes gestrekt gehouden. zodat ze op je schoot stond.  Dat doet ze nog steeds en ik vraag me af hoe snel ze echt zelfstandig zal kunnen staan. Die benen zijn sterk. Haar armen ook, trouwens. Toen ze verkouden was en haar neus gesprayd moest worden waren er twee mensen nodig om dat voor elkaar te krijgen.

Afgelopen vrijdag zijn mijn zus, mijn tweede dochter en ik naar mijn oudste dochter gegaan. Ze is hoogzwanger en we hadden beloofd dat we bij haar zouden helpen in huis. Dat hadden we ook al gedaan bij mijn tweede dochter P voordat Krumeltje geboren werd en ik denk dat dit traditie zal gaan worden. Overal zijn de ramen gelapt en alles is verder grondig schoongemaakt. Het was niet echt vuil of rommelig, maar het is zo lekker als je weet dat alles een schoonmaakbeurt heeft gehad. Dan heb je de rust om je op andere dingen te concentreren. Haar zwangerschap is prima verlopen, maar je merkt dat ze nu meer vocht gaat vast houden en de bloeddruk bleek pas wat gestegen te zijn. Mijn oudste dochter I. rekent erop dat haar baby ook wat eerder geboren zal worden, net als bij mij vroeger en als bij haar zus P. Officieel is ze 14 oktober uitgerekend. Ik hoop dat ik nog even de tijd krijg om te herstellen van een zware verkoudheid die pas ineens kwam opzetten, voordat ze gaat bevallen.

Vrijdagavond begon ik ineens te snotteren en die nacht werd ik om de drie uur wakker. Zaterdagmorgen deden keel en oren ook pijn. Ik had die dag een dienst van 13.00 tot 22.30 uur en wist dat ik niet kon afzeggen omdat er diverse collega's vrij hadden gevraagd, anders had ik me ziek gemeld. Ik heb, zo gammel als ik was, vooral het werk op de achtergrond gedaan zodat ik niet teveel in contact zou komen met de gasten. Daarbij zorgde ik ervoor dat er een doos tissues in de buurt stond en bleef ik steeds handen wassen. Ik hoop maar dat dat voldoende was om anderen niet aan te steken.
Gisteren heb ik zoveel mogelijk gerust op mijn vrije dag. De druk op mijn oren is weg en mijn keel voelt gelukkig niet meer aan alsof het met schuurpapier bewerkt is. Het snotteren is nog niet over. Straks neem ik een bad en misschien helpt de stoom me weer een beetje verder op te knappen. Ik wil hier zo snel mogelijk vanaf zijn want als mijn dochter binnenkort bevalt wil ik er zo gauw mogelijk naartoe.

Ik rook nog steeds maar doe dat tegenwoordig bijna alleen buiten om het in huis fris te houden. Het viel me ineens op hoeveel vliegtuigen er steeds in de lucht zijn. Bij een heldere avond zie je meestal eerst de sterren, maar dan ineens merk je de andere knipperende lichtjes op: vliegtuigen. In de paar minuten die ik buiten stond telde ik er soms wel vijf. Dat vind ik veel. Vanmorgen kon ik een foto maken van diverse sporen in de lucht. Dit is maar een deel van wat ik zag. Het is gewoon te moeilijk om alles op foto's te krijgen. Het had misschien gekund met een panoramafoto. Ik telde in totaal 9 strepen.
Ik vind het haast eng dat er zoveel vliegtuigverkeer is. De lucht leek zo'n vrije ruimte, maar langzaamaan verdwijnt dat gevoel. Ik heb hier geen last van het geluid dat vliegtuigen produceren, maar ik kan me voorstellen dat het voor de mensen die in de buurt van een vliegveld wonen steeds erger wordt.

Onmacht: het verhaal van Sara en Mina.

Ze zijn net een kwartier weg, Sara en Mina van de Stichting voor Mensenrechten Vrienden Iran en wat voelde ik me onmachtig!

Ooit kwam mijn ex-echtgenoot in contact met deze stichting, die vanuit Den Haag werkt om in Iran weer een democratie te krijgen. We hebben financiële steun verleend. Na de scheiding lukte mij dat niet meer. Ik ben daarna een paar keer van adres veranderd maar ben toch nog vindbaar voor hen.
Ze zijn aardig, Sara en Mina. Allebei hebben ze hun jonge jaren doorgebracht in Iran. Sara en haar man zaten in het onderwijs. Mina was een kind van een Duitse moeder en een Iraanse vader.
Beiden hebben ze een Iran gekend waarin ze vrij waren om om te gaan met wie ze wilden. Het maakte niet uit of dat Christenen, moslims of mensen zonder geloof waren. Totdat de Mullah's kwamen. Veel mensen hebben zich verzet. Ook deze vrouwen en hun families.

De man van Sara werd opgepakt en zou geëxecuteerd worden. Sara kreeg de opdracht om het geld voor de kogel te komen brengen. Dat weigerde ze en ze kon ontsnappen in de menigte. Toch werd er een inval gedaan in haar ouderlijk huis. Haar zus en broer werden opgepakt en gedood.
Sara dook onder met twee kleine kinderen. Haar zoon is inmiddels 24 jaar. Hij zit in kamp Ashraf in Irak. In dit kamp wonen 3500 mensen vertelde Sara. Het is een oppositiegroep die in dit kamp in Irak verblijft en heel lang de bescherming van de Amerikanen genoot. De mensen die daar wonen verzamelden informatie tegen de huidige Iraanse regering en zonden dat uit op eigen radio- en tv-station. Ze hadden een soort voorbeeldfunctie voor hoe Iran weer zou moeten worden. Dat was natuurlijk een doorn in het oog van de huidige machthebbers van Iran. Toen de zeggenschap over kamp Ashraf overgedragen werd aan Irak hebben zij Irak min of meer gedwongen om wat aan dat kamp te doen en Irak heeft het aangevallen. Daarbij vielen doden en gewonden en werden er 36 mensen opgepakt en naar elders overgebracht.

Sara en Mina zijn bezig om geld in te zamelen voor de advocaten die deze 36 mensen weer vrij proberen te krijgen. Als er ook maar één van die mensen zal worden uitgeleverd aan Iran zijn ze bang dat de democratie in Iran nooit zal terugkeren. Ze hebben per persoon € 4800,- nodig.

Ik heb net gegoogeld op Ashraf en ik moet zeggen dat ik verwarrend vind wat ik lees. Sara en Mina spraken over Iraanse ballingen. In sommige artikelen worden zij bestempeld als een sekte. En het woord "sekte" klinkt nooit goed.
Ik hou het maar bij dit bericht:   http://www.nieuws.nl/563916

Mocht iemand zich geroepen voelen om dez Iraniërs te steunen: morgen is er een demonstratie in Den Haag. Voor financiële steun is er het bankrekeningnummer  9375.69.720 van de Stichting SMV. Dit is haar website: http://www.smvi.nl/component/option,com_frontpage/Itemid,1/

Eigenlijk is het opvallend dat het vooral de Iraanse vrouwen zijn die voorop gaan in demonstraties en verzet. Dat komt vooral omdat ze nu geen enkel recht meer hebben in Iran.
Zelf geloof ik ook nog dat het een andere reden heeft. Vrouwen zijn ook vaak moeders en bijna elke moeder wil vrede en geluk voor haar kinderen. Dat willen vaders ook, denk ik dan meteen, maar zou het soms toch uitmaken dat alleen vrouwen kinderen baren en daardoor zich meer bewust zijn van de waarde van een leven? Ik weet het niet.

Een verjaardag overschaduwd.

Vandaag werd mijn zoon 24 jaar. We zouden het vanmiddag en vanavond gaan vieren en daarom stuurde ik vanmorgen alvast een sms-je om hem te feliciteren. Meteen daarna ging de telefoon. Het was mijn zoon die met een verstikte stem vertelde dat het clubhuis in brand stond.

Mijn zoon zit al vanaf zijn 7e bij Scouting en is er bijna elk weekend te vinden. Daar leerde hij ook zijn vriendin kennen met wie hij nu al jaren samenwoont.

Ik weet hoeveel Scouting voor hem betekent en hoe hard deze klap aan komt en ben meteen naar hem toe gegaan. Het clubgebouw bestond pas 6 jaar. Daarvoor huisden ze in een ander pand, dat oud en veel te klein was, op een andere locatie. Het heeft heel lang geduurd voordat er eindelijk met de bouw van dit clubhuis kon worden begonnen.
Gisteren was net de eerste opkomst na het vakantieseizoen geweest en nu dit. De brand was vanmorgen rond half acht ontdekt door een fietster en toen de brandweer arriveerde was er al een groot deel uitgebrand. Men vermoedt dat de brand is aangestoken. Er zijn al eerder clubgebouwen op de Veluwe in vlammen opgegaan.

Het is een geluk bij een ongeluk dat het de laatste week zo regende en dat de wind was gaan liggen. Het clubhuis staat midden in het bos en de brand is beperkt gebleven tot het gebouw zelf.

Mijn zoon heeft de plannen voor zijn verjaardag afgelast. Ik werd daarom uitgenodigd door mijn oudste dochter om daar te komen eten.  Natuurlijk wil ik vanavond toch nog even bij zoon langs gaan om te kijken hoe het dan is. Eerst ga ik nog met zwager mijn auto wegbrengen want die moet binnenkort weer gekeurd worden.

Ik trok een verkeerde conclusie.

Ik ben, na mijn stukje van vandaag op zoek gegaan naar een mailadres van de organisators van de antiek- en curiosamarkt en kreeg binnen korte tijd al een bericht terug.   

MIJN CAMERA IS GEVONDEN!

Eén van de standhouders vond hem 's avonds in een doos en heeft dit doorgegeven aan de organisator en aan de politie. Raar toch dat ik daar verder niets van hoorde? Ik had twee telefoonnummers op het bureau achtergelaten.

Mijn camera ligt in Wilp en wordt opgestuurd. Ik ga de kosten vergoeden en zal er wat geld extra bij doen, want ik vind dat eerlijkheid best beloond mag worden. De vinder vond dat niet nodig, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Hij is blij dat de camera weer bij de eigenaar terecht zal komen.

Ik vertelde dat ik bang was dat iemand de verleiding niet had kunnen weerstaan om de camera te houden. Ik was te vroeg met mijn conclusie. Best erg, he? Er zijn gelukkig nog heel veel eerlijke mensen op deze wereld.

Waar zou mijn fototoestel nu zijn?

Ik was zo dom om mijn fotocamera te verliezen, afgelopen dinsdag op de antiek- en curiosamarkt. Voor werktijd ging ik eerder van huis om er nog wat rond te kunnen snuffelen omdat het de laatste markt van deze zomer was. Ik kocht er een ouderwetse gasaansteker met vuursteentje en een Gruyterblik. Ook heb ik 4 Ari poppetjes voor het jaren-'60-poppenhuis gekocht, dat ik van een collega kreeg. Het moet haast bij die stand zijn geweest dat ik mijn camera opzij legde om de poppetjes te kunnen bekijken. Dom. Ik had hem weg moeten stoppen in mijn tas. Ik ging blij weg met de popjes, want de standhoudster deed er nog twee euro van af. Pas 's avonds merkte ik dat mijn camera niet meer in mijn tas zat.
De volgende ochtend ben ik twee keer naar het politiebureau geweest. De eerste keer stond ik namelijk voor een dichte deur. Het bureau bleek alleen geopend te zijn van 10.00 tot 12.00 uur. Helaas, er was geen witte Canon Powershot E1 gevonden en ook de dagen erna heb ik geen telefoontje ontvangen. Ik ben bang dat iemand de verleiding om de camera te houden niet heeft kunnen weerstaan.
Voorlopig kan ik nog foto's maken met een ander toestelletje. Die maakt alleen niet zulke mooie heldere foto's en daarom kocht ik ook de Canon van mijn verjaardagsgeld. Ik ga maar weer opnieuw sparen voor een nieuwe.

Hier een stuk muziek dat past bij mij stemming.

Oma is druk.

Ja, ik ben druk met het verzamelen van allerlei leuke dingen waarmee mijn kleinkinderen later kunnen gaan spelen. Zeker weten dat ik dan mee doe! Hiernaast zie je de spulletjes voor het keukentje dat ik wil gaan maken. Dat cd-kastje leek me wel handig. Ik wil het op een soort aanrechtje zetten. Hoe het precies gaat worden weet ik nog niet. Het moet in elk geval multifunctioneel zijn, want  winkeltje spelen is ook leuk. Dan kan ik in die vakjes nog kleine mandjes doen en moet het aanrecht toonbank worden. 
Het elektrische fornuisje hiernaast vond ik op Marktplaats. Het werkt echt. Mooi toch? Ik zie het al helemaal zitten dat er (natuurlijk onder toezicht) mee gespeeld wordt.
Krumeltje doet trouwens al hard haar best om "groot" te worden. Ze wil constant op haar benen staan, trekt zich op als je haar handen vasthoudt. "kletst" wat af en begint van alles te ontdekken en te grijpen. Onvoorstelbaar zo snel als baby's zich ontwikkelen.

Het moet toch ook heel leuk zijn om bijvoorbeeld een boerderij of een garage te maken. Of misschien wel een circus. Ik vind mezelf niet zo handig, maar weet dat je veel kunt verwezenlijken door inventief te zijn. Zo zit ik dan ook vaak te prakkezeren hoe ik iets zal gaan doen. Dan is het fijn dat je nog heel veel tijd hebt.

Op het werk is het wat rustiger geweest dan normaal. Misschien heeft het met de crisis te maken. Misschien durven mensen ook minder goed vanwege de Mexicaanse griep. Ik weet het niet. Volgende week zitten we wel weer helemaal vol.

Gistermiddag heb ik eindelijk weer eens echt tv gekeken na een zware ochtenddienst. De tv staat wel vaker aan maar dan luister ik er vaak alleen maar naar terwijl ik ondertussen achter de pc zit te googelen. De film was niet echt bijzonder maar vermaakte me wel. Later heb ik nog gekeken naar een echtpaar met dochtertje uit Engeland dat emigreerde naar Ierland. Ze verkochten hun huis omdat ze het beu waren om voor de hypotheek te werken. Door de verkoop kwam er wat geld vrij waarmee ze een oud vervallen huis in Ierland konden kopen. Er bleef weinig geld over voor het opknappen, maar doordat familieleden een donatie deden konden ze het huis toch renoveren en bewoonbaar maken. Naast het werk aan het huiswaren ze ook druk met het verbouwen van groente. Ze wilden zo gaan leven dat ze selfsupporting zouden zijn. De vrouw zou nog wel naaicursussen gaan geven zodat ze daarmee wat geld konden verdienen. Interessant... Eigenlijk moet je dan over een paar jaar daar nog eens kunnen zien in hoeverre het hen gelukt is om zichzelf te bedruipen.

Ondertussen ben ik weer naar de kapper geweest want het model was er alweer helemaal uitgegroeid, zoals je hiernaast kunt zien.  Dat ging snel en ik besefte toen weer waarom ik steeds lang haar had gehad: het bespaarde me een hoop kosten. Toch maar een keer kort. De volgende keer zie ik wel. Misschien laat ik het dan wel weer groeien.

Wat me afgelopen week vooral opviel was dat het alweer zo vroeg donker is. Het is nu heel duidelijk te merken dat de zomer op haar retour is. Raar idee. Komt ook omdat ik al vroeg in het voorjaar een week vakantie nam en de volgende vakantieweek pas in oktober zal zijn als oudste dochter is bevallen. Nog twee maandjes te gaan.

   

In de herhaling.

Ik heb nog van alles te schrijven maar dat doe ik later. Ik keek net even op mijn weblog en bleek ik toch zomaar een berichtje van de zanger van Koot gekregen te hebben! Dan zal ik nu de officiële clip hier op de site plaatsen. Ik hoop dat er nog veel lekkere nummers gaan volgen. Bedankt, Barry, en ik wens de band veel inspiratie toe! Laat je het weten als er een nieuw nummer is?

Een (bijna) lang weekend.

Ik voel me lekker ontspannen. Eigenlijk al een tijdje al had ik wel weer een terugval afgelopen week, die gelukkig niet lang duurde. Misschien wel dankzij Krumeltje. Totnogtoe heb ik twee dagen op haar gepast en het waren leuke dagen. 
Gisteren was ik vrij. Vandaag ook. Morgen moet ik om 7.00 uur beginnen maar dan ben ik heel vroeg in de middag al klaar en daarna ben ik weer vrij tot maandag 17.00 uur.

Eerst maar even naar de "dip". Ik had muziek geluisterd die herinneringen opriep aan mijn mailmaatje van vroeger. Ik werd verdrietig om het feit dat we nooit echt afscheid van elkaar konden nemen. Eigenlijk mijn eigen schuld. Hij wilde komen, maar dat vond ik niet verstandig. Ik heb er toen geen rekening mee gehouden dat het voor de verwerking wel eens goed had kunnen zijn en toen mijn eigen glazen ingegooid.

Gisteren ben ik met Krumeltje naar mijn werk geweest. Er was door collega's gevraagd of ik met haar langs kwam en ik wilde wel. Een mooi tochtje met Krumeltje in de kinderwagen, waarbij ik op de terugweg nog even het centrum inging voor een paar boodschappen. 's Middags kwam mijn oudste dochter theedrinken en 's avonds kwamen tweede dochter en haar vriend hier weer eten en bijkletsen.

Vandaag ben ik met mijn zus meegeweest naar Apeldoorn. Ze had zomerkleding nodig. Vorig jaar gingen we naar Amersfoort, maar daar kon ze niet echt slagen. Deze keer zijn we met de bus gegaan en stapten bij de markt in Apeldoorn uit. (Onderweg kwamen we langs de Naald en langs het park en moesten natuurlijk denken aan koninginnedag.)
We liepen al bijna meteen tegen een boetiek aan waar grote maten werden verkocht en eindelijk had zus eens volop keus. Bovendien betaalde ze in de meeste gevallen maar 50 procent van de normale prijs. Ook in het winkelcentrum waren meerdere zaken met een ruime keus aan kleding in grotere maten.
Zelf zag ik een leuk zomerjurkje dat ik had willen dragen met een zwarte legging eronder, maar maat M was net wat aan de strakke kant en L was uitverkocht. Jammer. Het waren juist de kleuren en de motieven die me zo aanspraken. Ik hou ze in gedachten. Misschien kan ik zoiets zelf wel maken als ik soortgelijke prints kan vinden. Ik heb me beperkt tot de aankoop van twee leggings, een sjaal en een jurkje met bloemetjes print.
We hebben een gezellige dag gehad en lekker rondgeneusd en waren ervan overtuigd dat we wel eens vaker daar naartoe kunnen gaan want er zijn nog winkels genoeg waar we niet aan toe kwamen.

Het muziekje voor vandaag: Charlie Dee met "I know" dat ik voor het eerst hoorde in het voorprogramma van Joe Cocker, een paar jaar geleden.

Uren, dagen, maanden, jaren (29).

Ik ging pas naar de lagere school toen ik 6 jaar en 9 maanden was. Daarvoor moest ik me thuis zien te vermaken. Het broertje onder mij was 4 jaar jonger en niet echt geschikt om mee te spelen. Ik zwierf veel in m'n eentje rond. Ik had een rood fietsje waar ik veel op zat. De trappers bleven ronddraaien als je je voeten eraf haalde. Er zat geen rem op. De ketting liep er vaak af en ik leerde al gauw hoe ik die er weer op kon krijgen. Fietsje op z'n kop zetten. De ketting over het grote tandwiel en een stukje over het achtertandwiel leggen en dan maar draaien aan de trappers. Dan ging de ketting er vanzelf weer op.

Heel af en toe maakte mijn oma, die we altijd oepoe noemden, een ommetje en dan fietste ik naast haar. Op een dag hoorden we gehuil. Het geluid kwam van de Domeinenweg af. In die richting stond geen huis en we zijn er naartoe gelopen. We zagen Ronnie P. naast haar fiets op de weg liggen. Ze bleek gevallen te zijn doordat haar springtouw tussen de spaken van het voorwiel was gekomen en het wiel blokkeerde. Ze had veel pijn. Oepoe zorgde ervoor dat ze hulp kreeg. Hoe dat verder ging weet ik niet meer, maar wel herinner ik me dat Ronnie haar pols had gebroken.
Ik leerde Ronnie en haar zusjes eigenlijk pas later echt kennen toen ik op school zat. Ze hadden een camping en ik mocht er soms komen spelen. Wat ik daar het mooist vond was het ezeltje waar ik ook een keer op mocht rijden. Als ik thuis was kon ik hem soms horen balken. Dat geluid draagt ver.

Weken zonder pc.

Mijn pc kreeg kuren en dat was niet leuk. Vooral niet omdat mijn zoon weg was en me niet kon helpen nadat ik tevergeefs al wat dingen geprobeerd had om de pc weer in orde te krijgen. Ik dacht eerlijk gezegd dat de problemen veroorzaakt werden door fouten in de software, maar het lag toch echt aan de hardware.
Wat voel je je geamputeerd als je de pc ineens niet meer kan gebruiken! Dan besef je ineens pas wat je er allemaal mee doet. Het is een naslagwerk, een nieuwsbron, een snelweg naar je contacten, een uitlaatklep, een archief met foto's en muziek en het zorgt voor ontspanning (spelletjes). Heel raar als die deur ineens dicht gaat. 
Toen zoon weer terug was van weggeweest heeft hij mijn pc eens onderzocht en hij besloot dat hij een andere voor mij zou samenstellen uit een oude pc van hem, mijn eigen harde schijf, cd- en dvd-brander, en een moederbord van een collega. Nu heb ik een pc die sneller is doordat deze meer geheugen heeft. Hij is ook stiller want de vorige ventilator maakte best wel veel lawaai. Ik ben blij dat ik hem sinds een paar dagen weer kan gebruiken, maar heb nog weinig tijd gehad om te schrijven.

Gisteren had ik mijn eerste oppasdag. Ik had het ledikantje al klaarstaan dat mijn schoonvader ooit maakte voor mijn kinderen. Hij maakte destijds bewust het bedje wat breder omdat het hem handig leek wanneer je genoeg ruimte had om de dekentjes te kunnen instoppen. Wat hij niet wist was dat juist daarom de matrasjes al standaard iets smaller worden gemaakt. Er ontstond teveel ruimte naast het matrasje en ik loste het vroeger op door er een rol naast teleggen, die eigenlijk bedoeld was om tocht tegen te houden. Die rol had ik natuurlijk niet meer en ik besloot om er een gepaste oplossing voor te zoeken. Ik heb polyether en stof gekocht en heb een soort stootrand gemaakt. Geen loze ruimte meer naast het matrasje. Alles kan losgehaald en gewassen worden. Om het allemaal nog leuker te maken kocht ik ook twee soorten stof om een hoes te maken voor het dekentje. Aan de ene zijde zit stippeltjesstof en de andere kant is geruit. Achteraf vraag ik me af of ik het niet te bont gemaakt heb want al dat rood is misschien niet zo erg rustgevend. Krumeltje heeft er gisteren in gelegen. Niet zo heel lang, want ze was een beetje aan 't "mieren" nadat ze eergisteren weer inentingen kreeg toegediend.

Deze actiefoto (kijk naar de bal) is van een paar weken geleden. Ik had voor dochter ook een wipstoeltje gevonden en daar een dekje in gemaakt van dezelfde stof als haar box. Deze wipstoeltjes zijn erg fijn omdat je rug- en zitgedeelte allebei apart kunt verstellen. Ik denk niet dat ze nog nieuw te koop zijn en als dat vermoeden klopt ligt het misschien aan de veiligheidseisen, want ik zou niet weten wat het anders kan zijn. Baby's kunnen er heerlijk in bewegen en lekker om zich heen kijken. Als ze wat groter zijn kun je ze meer in de zitstand zetten. Wat de veiligheidseisen betreft: bij mij zijn de kinderen er nooit uitgevallen.

Gisteren ben ik met Krumeltje in de kinderwagen naar mijn moeder gegaan.  Ze genoot weer erg van de enige achterkleindochter die dichtbij woont. Ze heeft er inmiddels 5 en sinds 9 juli is er een achterkleinzoon bij gekomen.
Na dit bezoek ben ik op de terugweg naar de supermarkt gegaan om de nodige spullen voor het eten te gaan halen. Drie van de vier kinderen zouden komen eten en twee daarvan namen hun partners mee. Het werd dus een gezellige boel aan het eind van de dag en na het eten maakte ik stiekem foto's van zoon die alle speeltjes één voor één uit de box haalde en ze toonde en demonstreerde aan Krumeltje die in haar wagen lag.

In huis wordt niet meer gerookt, want Krumeltje komt hier vaak. Ik ga naar buiten om te roken. Daar ontdekte ik gisteren een jonge merel die tegen de rand van de border aangedrukt zat.  Moeder merel komt hem daar te eten geven. Ik vraag me af hoe lang dat goed gaat, want het mereljong is een makkelijke prooi voor katten. Op dit moment komt er weer een flinke bui over met hagel erin. Van mij mag het weer wel weer wat stabieler worden al waren alle buien goed voor de tuin.

Tot besluit muziek. In onze lokale krant las ik dat twee plaatsgenoten lijken door te dringen met hun single "Sometimes". Natuurlijk wilde ik even gaan luisteren hoe die klonk. De gitarist bleek de vriend te zijn van mijn zuster's zoon die in 2001 veel te vroeg overleden is. Die twee speelden ook regelmatig samen gitaar.
De song "Sometimes" klinkt best goed en de volgende single van Koot wordt in oktober verwacht.

Uren, dagen, maanden, jaren (28).

Op een dag mochten we naar het zwembad. Mijn moeder ging die eerste keer mee. We fietsten naar het zwembad in het naburig dorp omdat dat dichterbij was. Een tocht langs weilanden, vakantiehuisjes en bos. Er was één serieus obstakel: de provinciale weg die we moesten oversteken. Daar waren we heel voorzichtig want het was een drukke weg en we waren niet gewend om zoveel auto's te zien rijden. We keken naar links en rechts en nog eens naar links en herhaalden dat totdat we konden oversteken.

Ik weet nog dat ik mijn ogen uitkeek toen we bij het zwembad waren en bij de kassa  onder de boog doorliepen. Rechts waren de badhokjes in vrolijke kleuren. Links lag het natuurbad. Aan één zijde was er een soort strandje voorbij de grasstrook en je kon daar zo het water inlopen. Het was niet diep. Het diepe begon pas achter de houten loopbrug die het bad overspande. Nou ja.... diep... Ik weet nog dat mijn broer van het bruggetje afdook en dat het toch niet zo diep bleek te zijn net achter de brug. Gelukkig liep het goed af. Het diepe begon iets verder en ergens achteraan het bad was een soort vlonder waar de ervaren zwemmers naartoe gingen.
Die eerste keer ging tante Kee ook mee. Ik heb een beetje jaloers zitten kijken naar de mooie gekleurde zwemband die mijn neef omhad. Hij kon er mee drijven. Dat duurde niet lang, want ik geloof dat ik redelijk snel doorhad hoe ik kon blijven drijven en zelfs leerde zwemmen. Zo'n band was dus niet meer nodig.

Na deze eerste zwemdag kregen we een abonnement voor het hele gezin. We mochten voortaan zelf naar het zwembad fietsen. We kregen badtassen mee met een handdoek en het Tupperwaredoosje en beker met brood en ranja. Meestal trokken we thuis al onze badpakken aan onder onze kleding. Er waren badhokjes maar er waren ook altijd vervelende jongens die over of onder de deurtjes door gluurden.
Als we bij het zwembad kwamen meldden we vergenoegd: "Abbelement -Achternaam-" en dan mochten we zo doorlopen.

Er was een soort paviljoen waar je eten, drinken en ijs kon kopen. Daar hadden we eigenlijk nooit geld voor. Het was een plek waar de oudere jeugd vaak bij zat. Grote jongens en meiden die zaten te zonnen, naar transistorradio's luisterden, bier dronken, zonnebrillen ophadden en in de makkelijke stoelen zaten.
Het paviljoen had een rietenkap en een hoge toonbank. Ik heb er een keer geld uitgegeven toen ik het had. Ik ontdekte namelijk een nieuw reclamebord met de tekst: "Ola ijs, warm aanbevolen!" Dat vond ik fascinerend. Hoe zou dat toch kunnen.... ijs, warm?
Behalve de badhokjes en het paviljoen was er nog een gebouw. Daar waren grotere ruimtes in waar je je kon omkleden. Dat werd vaak gebruikt door militairen die vanuit kazernes uit de omgeving kwamen.
Verder herinner ik me dat er wat speeltuig stond zoals een ton die draaide als je erop ging staan en steunde op de handvatten aan de stangen ernaast.

We zijn er veel gaan zwemmen en konden ons er hele dagen vermaken. Zo rond een uur of twaalf was het etenstijd. Het brood was niet echt lekker. Het smaakte een beetje naar plastic en het was lauwwarm. Ik at meestal hagelslag en dat smolt niet echt maar smaakte wel anders dan anders. Na het eten mochten we nooit meteen het water in, we moesten een bepaalde tijd wachten want anders zouden we kramp kunnen krijgen en dan kon je verdrinken.
We deden in die tijd dus maar andere dingen. We kamden we onze haren. Vaak met een scheiding in het midden en de pony als een driehoekje naar voren gekamd. Af en toe maakte we ook getoupeerde kapsels bij elkaar.
Soms liepen we er als sjeiks bij. Dan sloegen we eerst onze handdoek om ons bovenbeen en rolden de bovenste rand om. Daarna verplaatsten we de handdoek naar onze hoofden. Rolletje op je hoofd en de rest van de handdoek waaierde uit over je schouders en rug.
Na zo'n zwemdag fietste je weer naar huis en dan hoopte je dat er gebakken aardappeltjes met sla zou zijn. Dat smaakte dan het allerlekkerst. Mayonaise hadden we er nooit  bij maar wel slasaus. Mmmmm.

Saai?

Gisteravond kwam dochter met vriend en Krumeltje. Ik zat toen zelf op de bank om mijn voeten rust te geven. Ik had zware uren achter de rug want mijn voeten deden ontzettend pijn. Ik had al besloten om de volgende ochtend op zoek te gaan naar nieuwe schoenen voor het werk en nadat ik mijn voeten verzorgd had kwamen bovenstaande personen binnen. Nou, mijn dochter had het nog moeilijker. Ze was naar het "hondenstrand" geweest en daar omver gelopen door 3 honden. Daarbij verstuikte ze haar enkel en erop lopen ging haast niet meer.

P. wilde vragen of ik haar vanmorgen naar het kinderdagverblijf wilde brengen want Krumeltje zou een morgen op proef gaan. Natuurlijk doe ik dat en het kwam nu goed uit dat mijn rooster veranderd was. Normaal gesproken moet ik overdag werken.
Ze bleven nog een tijdje zitten en ik mocht Krumeltje de fles geven. Meestal poept ze daarna en zo ook gisteravond. Terwijl ze haar luier volspoot voelde ik iets warms op mijn been. Ja hoor! 't Was wat ik dacht. Met "lacherige gezichten en een "Zo, nu kunnen we wel weer gaan" vertrokken de jonge ouders en ik kon gaan douchen.

Vanmorgen haalde ik dochter en Krumeltje op en togen we naar het kinderdagverblijf. Het zag er leuk uit en we zagen genoeg kleine kindertjes daar. De mensen die daar werken hebben vast hun handen vol, maar ik vond toch dat ze ontspannen overkwamen.
Er volgde een soort intakegesprek en daarna besloten P. en ik naar dochter I. te gaan. Zij werkt als "stalmeester" en de stallen bevinden zich een eindje het bos in. Eerst reden we naar het uitleenpunt van de thuiszorg om krukken voor P. te lenen zodat ze haar voet wat kon ontlasten. Daarna verrasten we I. met ons bezoek. I. was bijna klaar met het longeren van een paard. Een paard dat liever lui dan moe is en ze zei ons dat we even moesten opletten als ze "Ho" zou zeggen. Tja, dat paard blijkt dan meteen tot stilstand te komen. Toen het paard verder verzorgd was en weer in zijn box stond dronken we koffie.

Na ons bezoek aan I. zijn we naar het centrum van het dorp gegaan om schoenen voor mij te kopen. Dat lukte uitstekend. Ik zit wel weer boven het bedrag dat ik kan declareren, maar dat ben ik gewend. Ik heb vrij smalle voeten en vind meestal alleen in de duurdere winkels een paar schoenen die goed passen. Voor mijn oude schoenen hadden ze trouwens ook nog losse inlegzolen en die heb ik ook gekocht. Het was namelijk aan te raden om de schoenen om de paar uur te wisselen, want die pijn wordt volgens de verkoper vooral veroorzaakt door vochtige voeten en schoenen. Dat zou kunnen. Ik zal gaan uitproberen of dat wisselen helpt.

Toen we weer op het punt stonden om naar de auto te gaan en ik mijn sleutels opzocht bleken ze onvindbaar. Eerst ben ik de hele schoenenwinkel doorgelopen. Wat later heb ik het stukje weg van auto naar winkel gecontroleerd en nog maar eens mijn hele tas doorzocht. Niets te vinden! Gelukkig woont dochter niet zo ver van het centrum. Ik heb haar huissleutels geleend om daar haar fiets te halen zodat ik naar mijn huis kon fietsen om de reservesleutels van de auto op te halen. Ja, dochter heeft ook een reservesleutel van mijn voordeur aan haar sleutelbos hangen en dat bleek nu weer eens erg handig te zijn.
Thuis vond ik een paar reserve-autosleutels en ik hoopte maar dat er een passende bij zat. Ik heb namelijk al eerder een Fiat gehad en daar had ik waarschijnlijk ook nog een sleutel van die niet zou passen.
Met de sleutels fietste ik weer naar P.'s huis en liep verder naar het centrum. De eerste sleutel die ik probeerde bleek meteen de goeie te zijn. Samen reden P. en ik eerst langs het politiebureau om te melden dat ik mijn sleutelbos kwijt was, want we hadden nog een kwartiertje over voordat we Krumeltje moesten halen. Had ik even geluk: ze bleken al gevonden en afgeleverd te zijn op het bureau! Daar was ik wel heel erg blij mee, want er zaten ook sleutels van het werk bij. Zo kon ik opgelucht doorrijden naar het kinderdagverblijf waar bleek dat alles goed gegaan was met Krumeltje. Ze had haar fles gedronken en was daarna lekker gaan slapen. Toen we binnen kwamen lag ze in de arm van een verzorgster en werd overgedragen aan haar moeder. Ik heb de spulletjes gepakt (extra kleding, slaapzak en flesje) en bracht moeder en dochter weer thuis.

Kortom: ik heb geen saaie morgen had. Dochter had veel afleiding door het feit dat ik mijn sleutels verloor en met haar enkel ging het best redelijk goed toen ik vertrok. Ik ga de nieuwe schoenen inspuiten met pedispray om zweten tegen te gaan. Misschien ga ik nog even in het zonnetje zitten of een beetje rommelen in huis en aan het eind van de middag begint mijn nieuwe dienst weer.
De dienst van zondag verliep uitstekend na de hectische zaterdagavond. Gisteren had ik een moeilijke dienst doordat mijn voeten zo'n pijn deden en vanavond hoop ik weer beter te kunnen lopen. Morgen nog een dienst en donderdag ben ik lekker vrij voordat de volgende 6 werkdagen beginnen.
Fijn dat ik nu weer even lekker heb kunnen typen. Het vervangt voorlopig het mailen naar diverse personen, maar ook dat komt wel weer een keer goed.

Weken verstreken.

Zomaar weer een tijd voorbij sinds de laatste keer dat ik schreef. Afgelopen week begon ik me eindelijk weer wat meer ontspannen te voelen. Ik kreeg zelfs zin om sommige klusjes aan te pakken. De tuin ziet er weer verzorgd uit. Zelfs het stuk trottoir voor mijn huis maakte ik onkruidvrij.
De koelkast is ook weer schoon. Ik zie er altijd tegenop om die schoon te maken en deze keer had ik het werk echt te lang laten liggen. Als je maar eenmaal bezig bent valt het reuze mee, maar ik vergeet vaak om daaraan te denken.

De nieuwe monitor is nu ook betaald. Mijn tweede dochter had aan mijn zoon gevraagd of hij niet zo'n platte monitor voor mij had, toen ik een keer liet vallen dat ik eigenlijk een keer een andere wilde. Mijn zoon werkt in de ICT-branche. Een tijdje geleden kwam ik thuis en stond er een nieuwe monitor te prijken. Dat was niet helemaal de bedoeling, maar ik vond het toch wel een mooi formaat. Toen ik vroeg wat de kosten waren wilde mijn zoon maar dat ik de helft betaalde. Dat is natuurlijk wel heel lief, maar ik ben een tikkeltje eigenwijs en wilde het volle bedrag betalen en dat is nu gebeurd. Het kon gelukkig omdat ik nog geld van de belasting terug kreeg. Ik hou zelfs nog wat over om op de spaarrekening te zetten. Daar stond ook al eigenlijk niks meer op en het is toch wel de bedoeling dat ik iets achter de hand heb voor onverwachte "calamiteiten".

Met Krumeltje gaat het heel goed. De laatste keer dat ze naar het consultatiebureau ging bleek ze 4400 g te zijn. In twee maanden tijd bijna twee kilo gegroeid. Op de foto hiernaast is het even mis met haar: ze greeg de eerste inentingen. Ze had er achteraf weinig last van gelukkig.
Ze begint te communiceren door allerlei geluiden te maken. Je kunt het zo van haar gezicht aflezen als ze wat wil gaan zeggen. Soms lukt het niet helemaal en dan volgt er een grote gaap. Ik zie haar bijna elke dag en daar ben ik heel blij mee.
Vanaf half juli zal ze iedere donderdag bij me komen en daarom is het ook goed dat ik haar zo vaak meemaak. Tegen die tijd zal de borstvoeding wel helemaal vervangen zijn door flesvoeding want mijn dochter is al aan het afbouwen. Borstvoeding geven is best fijn, maar het kan ook belastend zijn, weet ik nog. Krumeltjes moeder huilde als baby veel en groeide niet goed. Ik was blij toen ze de fles kreeg, rustiger werd en begon te groeien. Ik was ook blij dat ik het voeden vanaf toen ook eens aan een ander kon overlaten.

Ondertussen  groeit de buik van oudste dochter. Een tijdje terug werden deze beelden van mijn tweede kleinkind gemaakt. Ik ben zo benieuwd hoe hij of zij er straks zal uitzien. De verleiding om te vragen of het een jongetje of meisje zou worden hebben dochter en schoonzoon toch kunnen weerstaan en eigenlijk is het toch wel leuk dat het een verrassing blijft. Als dit mensje geboren is is er toch tijd genoeg om op pad te gaan om leuke kleertjes te kopen.

Mijn baas en zijn vrouw zijn gisteren weer op vakantie gegaan. Ze blijven tweeënhalve week weg. Gisteren kwamen er 101 gasten aan. Een volle zaal dus. Het zat meteen al een beetje tegen doordat het ging onweren en iedereen naar binnenkwam. Bij dit aantal gasten is het binnen net wat aan de volle kant. Ik hoop maar dat het weer een beetje meewerkt komende week.
We hadden ook al veel werk doordat een gast bijna nierbekkenontsteking bleek te hebben. Normaal gesproken kun je dan even naar de huisarts maar omdat het weekend is moest alles via de huisartsenpost lopen, 10 km hier vandaan. Toen het uiteindelijk zo ver was dat we medicijnen voor deze gast hadden bleek dat ze allergisch was voor bepaalde antibiotica en moesten de medicijnen omgeruild. Mijn collega heeft zich hier vooral mee bezig gehouden. Ik heb zo goed en zo kwaad als het ging de koffieafwas gedaan, waarbij ik iedere keer door de bel teruggeroepen werd naar de bar om drankjes te schenken. Pas later hadden we tijd om allerlei spullen voor de volgende dag klaar te zetten.
Vanmiddag moet ik weer werken. Ik ben van plan om me niet gek te laten maken, want anders ben ik zo weer terug bij af.

Al een tijdje hoor je op de radio het liedje "beggin'you"van Madcon. Ik was heel verrast toen ik het voor het eerst hoorde, want dit liedje had ik op mijn pc maar dan de uitvoering van Timebox. Ik vond het een keer toen ik naar oude songs zocht. Ik kende het niet eens van vroeger maar heb het wel bewaard.

Metamorfose

Ik heb weer weekend op donderdag en vrijdag. Gisteren paste ik eerst op Krumeltje zodat mijn dochter naar de kapper kon. Dat laatste was ik zelf ook al van plan en dat wist P. Ze kwam terug met een "knipbon", waarna ik meteen maar een afspraak maakte voor vandaag. Het was voor mijn doen nog niet eens zo lang geleden dat ik mijn haar liet knippen. Ik was toen niet helemaal tevreden over mijn kapsel en besloot het nog korter te laten knippen. Ook al omdat Krumeltje soms aan mijn haar hangt of haar gezicht er bijna in begraven zit als ze tegen me aan ligt. 't Zit niet meer in de weg en ik ben er nu tevreden over.
Tja..... dat kappersbezoek van mijn dochter.... Ze had samen met kapster M. over mij gepraat want het idee ontstond om mij te koppelen aan een man die deze kapster kende. Alsof dat zo werkt... Ik kon er wel om lachen, hoor, maar een partner uitzoeken doe ik toch liever zelf.
Vandaag werd ik door M. geknipt en ik heb ook laten vallen dat ik wist dat ze me wilden koppelen. Zij had ondertussen die man gesproken en zijn reactie was net als die van mij: daten vindt hij niks en hij komt ook liever spontaan iemand tegen waarmee het klikt.

Vandaag schijnt de zon al verdwijnt hij soms nog achter wolken. Ik vond het de laatste tijd best wel somber weer en ook was het aan de kille kant. Vandaar dat ik gisteren besloot om maar weer eens boerenkool te koken. Je moet het lot soms tarten. Doe je bijvoorbeeld het zonnescherm naar beneden dan gaat het regenen. Ik dacht dus dat ik maar beter iets kon koken dat bij herfst en winter past. Het werd een flinke pan vol en de kinderen die geen andere plannen hadden kwamen helpen om hem leger te maken. Er is nog genoeg over om in de vriezer te doen. Jongste dochter had ook wel zin, maar kon niet en krijgt het dan later. Ook mijn zoon kan vandaag nog wat komen halen.

Gisteren was ik eerst van plan om in huis weer te gaan opruimen maar daar kwam niets van. Eerst dat oppassen, toen boodschappen doen. Ook ben ik op pad gegaan om uit te vinden of er nog discmans bestaan. Ja, ik kwam er eentje tegen maar die was bijna € 50,- en te duur om mee te sturen naar de kennis die een nieuwe nier krijgt. Het blijft bij de cd waar ze al lang naar op zoek was. Hoe dan ook, het kostte veel tijd en daarna kon ik aan de boerenkool beginnen. En echt: ik schil een zak van 5 kg aardappels leeg. Het is economischer om een flinke pan vol te maken en dan wat in de vriezer te kunnen stoppen voor dagen waarop het koken er bij inschiet.
Nu ga ik alsnog aan de slag. Ik zal mijn werkkleding weer moeten strijken voor de komende dagen. Als ik een beetje doorwerk kan ik daarna misschien nog lekker rustig gaan genieten op mijn terrasje.

Het heeft geholpen.

Dat was goed: schrijven dat het niet goed ging. Het helpt om eens voor jezelf na te gaan wat er allemaal dwars zit, want dat maakt toch weer sterker.
Bedankt voor alle fijne reacties. Het gaat goed komen. Binnenkort hoop ik er weer helemaal bij te zijn.

Vandaag kwam er hier in huis een nieuwe monitor. Ik had hier een joekel van een monitor staan en moest mijn hoofd haast in mijn nek leggen om te kunnen kijken. Dit kijkt wel veel rustiger. Ik moet nog wel even wennen want het is een veel breder scherm. De kleuren zijn ook anders. Straks zal ik nog proberen uit te vinden hoe ik alles kan aanpassen.

Vandaag kon ik tevreden zijn: ik heb de zolder opgeruimd en had er weer plezier in. Daarbij kwam ik onverwacht ook nog een zak met wat babykleertjes van vroeger tegen. De kleertjes die mijn kinderen gedragen hebben. Ik heb ze gewassen, gedroogd en toen naar mijn dochter gebracht. Er zat wel wat bij wat ze erg leuk vond. Als Krumeltje er uitgegroeid is kunnen ze naar oudste dochter voor de volgende baby.
Oudste dochter I. en haar man gaan a.s. maandag de 20 weken echo laten maken. Eigenlijk is de zwangerschap al iets verder maar ze konden niet eerder terecht. I. hoopt er dan achter te komen of het een jongen of een meisje wordt en als ze het weet zal ze het niet voor zich houden.
Mijn moeder heeft op dit moment 5 achterkleinkinderen en als het allemaal goed gaat zullen het er aan het eind van het jaar 8 zijn. Dat gaat wel heel snel zo. Het zijn nu allemaal meisjes. In juli, oktober en december worden de volgende 3 achterkleinkinderen verwacht.

Bij Fonos heb ik de kinder-cd "Kinderen zingen voor dieren" besteld. Het is een cd die we vroeger voor onze kinderen kochten maar die kwijt of stuk gedraaid is. Ik denk dat die cd ooit rond dierendag is uitgekomen. Allemaal liedjes over dieren waarbij we met z'n allen vaak meezongen terwijl er gespeeld of gewerkt werd.
Je kunt bij Fonos allerlei cd's bestellen van muziek die ooit op lp of cassette is uitgebracht en niet meer in de winkels is te vinden. Ik zal ook nog eens kijken of ik daar een cd kan kopen die een kennis al heel lang zoekt. Dat zou een mooi cadeau zijn. Binnenkort krijgt ze een nieuwe nier. Ze woont te ver om er even naartoe te gaan, maar misschien kan ik haar dan die cd sturen.

Fijn weekend allemaal. Mijn "weekend" is weer bijna om. Ik had twee vrije dagen achter elkaar en dat was heerlijk. Tot en met woensdag ga ik weer aan de slag.

Voor nu een stukje oude muziek van Chicago..

Het duurt te lang.

Pas schreef ik nog dat alles goed was in huize Petronella maar dat is eigenlijk helemaal niet waar. Het zou goed moeten zijn, want ik heb zoveel: vier kinderen, hun partners een kleinkind en een tweede kleinkind op komst. Ik heb een fijne woonplek en ik heb werk. En toch gaat het niet goed met me. Ik ben al een tijdje in een depressieve stemming. Gewoonlijk luister ik dan naar bepaalde muziek en dan gaat zo'n stemming vaak over, maar deze keer niet.

Alles kost me zoveel energie. Op het werk was het erg druk. Zo druk dat ik thuis alleen het hoognodige doe en dan ga zitten niksen. Min kleinkind Krumeltje zie ik regelmatig en daar geniet ik van, maar als ik weer alleen thuis zit is mijn energie opgebrand.
Gisteren had ik een vrije dag en toen heb ik haar wèl een poosje gezien, maar ik maakte geen tijd om naar mijn moeder te gaan. Over dat laatste voel ik me schuldig. Ik ging thuis zitten en pakte een boek. Het was eigenlijk een flutverhaal waar ik niet vrolijker van werd. Over liefde, mensen die elkaar vinden.
Misschien zit dat me ook wel dwars. Ik ben een beetje moe van het alleen-zijn. Ik zou wel weer iemand willen hebben om alles mee te delen. Iemand die op je wacht als je thuis komt of die je kunt opwachten als je thuis bent en met wie je de dingen van de dag kunt bepraten of tegen wie je lekker aan kunt kruipen als je moe bent..
Ik kan me er niet toe zetten om in mijn eentje te gaan wandelen of fietsen. Dat zou ik samen met een ander willen doen. Ik moet eruit want de muren komen op me af en toch zit ik hier steeds. Buiten mijn werk om kom ik nergens waar je anderen kunt ontmoeten en daten via internet trekt me helemaal niet aan.

Het rare is dat ik in zo'n periode me ook afsluit voor alles en iedereen. Ik verschijn bijvoorbeeld niet op MSN. Zoals jullie gemerkt hebben blijven mijn reacties uit op jullie weblogs. Soms lees ik, maar ik kan me er niet toe zetten om een reactie te plaatsen. Spontaan een mailtje schrijven doe ik ook haast niet meer. Ik word een beetje moe van mezelf en van deze situatie. Straks ga ik weer werken en dan heb ik het druk genoeg om er niet over na te denken, maar als ik thuiskom zal de lusteloosheid me weer overvallen.

Zo, dat is eruit. Ik neem niemand wat kwalijk als dit weblog niet meer gelezen wordt.

Uren, dagen, maanden, jaren (27).

Er was een andere plek waar ik vroeger veel gespeeld heb. Ik noemde het "de bergjes. Een paar honderd meter bij ons vandaan was een wei. De wei die ooit eens onder water liep en in de winter voor ijspret zorgde. De boer heeft deze wei laten afgraven om twee redenen. Het grondwaterpeil stond er laag en hij kon het zand verkopen. De buren verklaarden hem eigenlijk voor gek, maar het pakte goed uit. Het gras groeide beter. Dit hoorde ik pas veel later. Toen ik kind was hield ik me er niet mee bezig.

In een verre hoek van de wel bleef een stuk over waar nog hopen zand lagen. Een soort wal in de vorm van een L. De andere kant was open en daar keek je uit over de wei met daarachter de boerderij.
De bergjes hadden iets avontuurlijks omdat er verstopplekjes waren en omdat er altijd wel grote plassen lagen met wat "eilandjes". Water en zand, je kunt er veel mee. We klauterden om en over de bergen en waadden door het water. Het was ons "Wilde Westen. Een stukje natuur. Grond die braak lag en waar wij "de eerste mensen" waren.

Het spijt me.

Ik heb niet eens tijd om even bij iedereen langs te gaan "lezen". Straks weer vroeg naar bed want mijn dienst van morgen begint al om 7 uur. Deze week hebben we twee groepen in huis van in totaal 120 mensen en vooral de grootste groep brengt veel werk met zich mee. Die is er voor het eerst en dat is altijd een beetje aftasten. De "bazen" en ook enkele collega's zijn op vakantie en met een handjevol personeel moeten we alles rond zien te breien. De diensten zijn zwaar. Ze duren ook langer dan normaal. Het is hollen en vliegen en gelukkig hebben we volgende week maar 63 gasten en een conferentie. De conferentie duurt maar twee dagen. Ik denk dat we dan echt even kunnen bijkomen van deze week. Ik heb nu 4 dagen gewerkt en moet nog twee diensten draaien voordat ik vrij ben.

Gisteren heb ik overdag aan het hobbelpaard voor oudste dochter gewerkt nadat ik eerst een poosje oppaste bij tweede dochter.  Ik was eerst van plan om te gaan zonnen want dat heb ik nog steeds niet gedaan, maar had meer zin om aan dat paard  te werken. Hiernaast het resultaat. Ik heb de manen en staart van katoen gemaakt. Ik weet nog niet hoe dat zich gaat gedragen. Het kan zijn dat de touwtjes uiteindelijk gaan rafelen. Het zou wel eens een mooi effect kunnen opleveren, maar aan de andere kant is het mogelijk dat die manen dan meer gaan klitten. Afwachten dus. Als het niet bevalt vervang ik ze.

Vannacht werd ik om 4.30 uur wakker van het onweer. Wat een natuurgeweld. Ik ben eigenlijk nooit bang voor onweer, maar deze keer was ik niet echt ontspannen. Ik ben eruit gegaan om naar het toilet te gaan, maar het bezoekje aan nummer 100 heb ik even uitgesteld. Uit de wc en het fonteintje kwamen bulkende geluiden die veroorzaakt werden door het riool dat al het water niet aan kon. Ik heb het deksel maar dicht gedaan en gelukkig kwam de boel niet omhoog.
Later belde oudste dochter om te vertellen dat de brandweer bij hen een van de twee grote bomen die naast hun oprit staan heeft omgekapt. Wat zal dat kaal staan! Ik hoop maar dat er niet heel veel weggehaald zijn want de stationsstraat is juist zo mooi door die hoge  beuken.

Muziek.... even wat opzoeken.......

Huize Petronella.

Ja, het wordt tijd om weer eens wat van me te laten horen, want Curieuze is al wat bezorgd en Laurent begint een uil na te doen ;-).
Het is druk op het werk en ook mijn vrije tijd vult zich met allerlei bezigheden.

Hier is alles goed, al nam ik twee paracetamolletjes. Ik heb vanmorgen  te lang in bed gelegen en dat wreekt zich meestal met hoofdpijn. Vandaag en morgen ben ik vrij. Vooral met deze dag ben ik blij omdat ik vanmiddag ben uitgenodigd voor een bbq bij oudste dochter en haar man. Daar komen ook de andere drie kinderen met hun partners en Krumeltje niet te vergeten.

Krumeltje doet flink haar best om er gauw helemaal bij te horen. Ze maakte in 4 weken tijd een sprong van 2500 naar 3330 gram. Eten en slapen, slapen en eten. 's Avonds is ze vooral wakker en houdt dan haar ouders bezig.
Vorige week wilde haar moeder haar paspoort verlengen en Krumeltje erbij op zetten. Toen bleek dat er ook een pasfoto van Krumeltje nodig was toog moeder naar de fotograaf. Krumeltje wilde niet poseren maar slapen. Door haar in haar zij te porren wist moeder haar te bewegen om haar ogen open te doen, maar 't ging niet van harte. Moeder is niet blij met deze foto maar ik  moet er steeds om lachen en zie er in gedachten al zo'n gevangenisnummer boven staan. Zo'n foto staat 5 jaar op het paspoort!

Ik geniet van dit kleine hoopje mens en herken weer veel van vroeger toen ik zelf net moeder was Ik kijk ook weer meer in de toekomst dan eerst en hoop veel van de kleinkinderen te kunnen genieten. Ik ben van plan om lekker met ze gaan te spelen, om mee te gaan in hun fantasieën.  Mijn huis vult zich met allerlei spullen die straks van pas kunnen komen. Sommige attributen moeten nog wat opgeknapt worden en ook dat is leuk om te doen. Stilzitten hoeft niet, maar ik heb alle tijd.

Het loopfietsje en de hobbelpaarden komen van Marktplaats. Mijn kinderen hebben zelf veel aan dat model loopfietsje gehad. Ze konden er al heel snel op en gebruikten het veel. De oude fiets heb ik zomaar mee kunnen nemen. De tuinman van het werk vertelde me dat hij dit fietsje, dat in het bezit was van de grote baas, in de container moest gooien maar vroeg me of ik het soms wilde hebben. Natuurlijk wilde ik dat wel. Ik vind zo'n oud modelletje juist leuk!
Het hobbelpaard met de witte staart en manen gaat naar mijn oudste dochter die elke dag met paarden werkt. Zij verwacht haar kind in oktober. Daar kan een hobbelpaard toch niet ontbreken? Ik vind de manen niet echt mooi meer en zal er andere op maken. Waarschijnlijk vervang ik de staart dan ook, zodat het toch een geheel blijft. Het andere hobbelpaardje is kleiner en die blijft hier in huis. Misschien verander ik die ook nog wel. Vaak laat ik zulke spullen lang met rust totdat ik weet hoe ik ze wil hebben.
Bij het laatste hobbelpaard zie je op de achtergrond ook kleine koffertjes staan. Mijn zussen en ik hadden vroeger alledrie een koffertje. De oudste kreeg de grootste. Ik was de jongste en kreeg het kleinste koffertje. Ik heb dat nooit als oneerlijk ervaren. Die van mij was blauw en die van mijn zussen waren rood. Ik bewaarde er barbiekleertjes in, maar ik heb er in gedachten ook allerlei reizen mee gemaakt.
Wat ik verder nog graag wil tegenkomen? Een winkeltje en een fornuisje en misschien wel een garage. Maar die zijn misschien ook zelf nog te maken.

Uren, dagen, maanden, jaren (26).

Heel vaak speelde ik bij Ellis. We wisten ons altijd goed te vermaken, maar op een dag kwam er wel iets heel moois.... Er kwam een soort woonwagentje op het erf te staan en daar mochten wij in spelen. Zo ver ik me die wagen herinner was hij groen. Aan de smalle kant zat een deur. Aan een lange kant waren terrasdeuren. Ze waren wit en hadden kleine ruitjes. Aan de andere lange kant twee kleinere raampjes.

Achterin de wagen, zat een soort kist waarop twee brede planken lagen met daarop schuimrubberen zittingen. Het was een soort bank, maar als je één plank naar voren trok kon je er een tweepersoonsbed van maken, met behulp van die zittingen. Onder het deksel kon je dan de dekens en kussens bewaren. Verder stond er nog een ronde houten tafel in en een extra stoel, geloof ik.
Als je de deur inkwam was er aan de rechterkant een kast. Ik denk haast dat er daarnaast ook een soort aanrecht was.

In de wagen kwamen gordijnen te hangen en die kast moest natuurlijk gevuld worden met wat lekkere dingetjes. Daar hadden we geld voor nodig en dat verdienden we met auto's wassen. We kochten een gasflesje met brander, plukten bramen en maakten er sap of jam van. Bouillonpoeder hadden we waarschijnlijk ook. Zo speelden we vaak dat dit onze woonwagen was en dat we de wijde wereld introkken en dan weer ergens neerstreken. Ik denk dat we er vele uren in doorgebracht hebben. Ik ben benieuwd welke herinneringen Ellis eraan heeft en of er nog foto's van zijn. Wat zou ik graag nog even terug gaan in de tijd om dat te herbeleven.

Filosoof in de kamer.

Filosoof? Ja, en in dit geval is "filosoof" de naam voor een kleur verf. Ik heb het eindelijk eens aangedurfd om kleur op de muur te doen.
Ik heb mijn vakantieweek o.a. gebruikt om het plafond en de muren in de kamer op te frissen. Vorig jaar waren de kozijnen al geschilderd, tegelijk met alle deuren in de gang en op de overloop. De muren van die ruimtes had ik wel gesausd. Die van de kamer dus nog niet. Het voelt fijn dat dit nu helemaal af is. Ik wilde het klaar hebben voordat Krumeltje hier iedere week een dag komt. Dat duurt nog wel even, maar mijn volgende vakantieweek neem ik pas in oktober als andere dochter bevallen is. Tussendoor zal ik niet snel een paar dagen achtereen vrij zijn, dus het moest gewoon nu, want het is best een tijdrovende bezigheid om te sauzen als je kamer vol meubels staat. Alles werd van de muur af geschoven en afgedekt met plastic. Vandaag kon ik het werk afmaken en ik begin al te wennen aan de kleur. Ik dacht dat de kleur bruiner zou zijn maar deze neigt meer naar lila.
Morgen heb ik nog een dag om een paar andere klusjes te doen waar ik heel vaak tegenop zie. De badkamer en de koelkast schoonmaken. Daarna ben ik tevreden.

Ik ben natuurlijk ook regelmatig bij dochter en kleinkind geweest. Op de foto's hiernaast staan mijn twee jongste dochters. Tante C. mag Krumeltje in bad doen en aankleden en dat gaat best wel goed, vindt de moeder.
Afgelopen maandag is Krumeltje weer op de weegschaal geweest. Ze woog al bijna 2890 gram, dus ze groeit als kool. Bij haar geboorte woog ze 2500 gram en viel daarna nog 160 gram af. In het begin had ze maar een paar kledingstukken die pasten maar nu is het goed opletten of ze al niet wat van de grotere kleertjes aan kan.
De vader van Krumeltje heeft pas in het geheim kleine klompjes roze geschilderd en daarop prijkt met witte letters de naam van zijn dochter. Hij is supertrots op zijn "meisjes".

Wat er verder nog gebeurde deze week: bij mijn broer werd op klaarlichte dag ingebroken. Er is vanalles weggehaald en er zijn ook diverse dingen vernield. Het was een puinhoop.
Ik had een paar keer eters hier. Er werd voor "gewoon eten" gekozen. De eerste keer maakte ik andijviestamp en de tweede keer bloemkool. Bloemkool zonder saus maar met gebakken ui. Mijn schoonmoeder maakte het altijd op die manier klaar en ik vond dat lekker. Natuurlijk hoort daar ook komkommer bij.

Het journaal staat aan en ik hoor nu dat er een achtste slachtoffer van de aanslag op koninginnedag is, overleden op de avond van de herdenkingsplechtigheid.

Stil hè?

Ik heb teveel energie verbruikt, zo lijkt het. Allerlei "projectjes" zijn klaar en nu hel ik weer over naar een andere kant: bijna niets doen. Dat komt vast wel weer goed. Eigenlijk zou nu mijn vakantieweek beginnen maar door ziekte van een collega werk ik morgen nog.
In mijn vrije week zal ik me een beetje beschikbaar houden voor het geval dochter en Krumeltje me soms nodig mochten hebben. Verder wil ik toch echt de zolder eens gaan opruimen en herinrichten. Misschien ook de dia''s uitzoeken want er zijn nog wat dia's waar ik een foto van wil hebben. Dan kan ik verder met de "Uren, dagen, maanden, jaren-berichten". Ik had eigenlijk willen schrijven over koninginnedag vroeger. Dat doe ik nu nog niet. De gebeurtenissen van pas zijn te vers.

Een rustig nummer:

Oranje-rood-wit-blauw eindigde in zwart.

Het leek een mooie dag te worden. Ik was vroeg wakker, wilde de vlag uitsteken, maar besefte dat ik die weggedaan had omdat hij stuk was. Omdat de optocht voor mijn deur zou komen ben ik naar de bouwmarkt gefietst waarvan ik haast zeker was dat ie open zou zijn. Het klopte, ik kon er terecht en kocht een vlag die ik thuis meteen uitgestoken heb. Ik zette nog even de tv aan omdat het nog te vroeg voor de optocht was

Apeldoorn zag er prachtig uit. Zo feestelijk en zo mooi groen. Iedereen was daar klaar voor het bezoek.
Ondertussen werd het voor mij tijd om naar buiten te gaan, want de optocht kwam eraan. Kijken, plaatjes schieten en ondertussen ook nog wat met buren praten.

Na de optocht ging ik weer naar binnen om de foto's op de pc te zetten. Er zat er één bij van twee meisjes die bij hun oma hier vlakbij waren. Ik heb die afgedrukt en weggebracht. Daarna ben ik nog even tv gaan kijken. Ik zag de koninklijke familie in het park en later in een open bus, tegelijk met de historische optocht die hen tegemoet kwam. En toen ineens die auto die uit het niets leek te komen. De agent op de fiets die ternauwernood ontsnapte en het gegil en de ontzetting op de gezichten van de koninklijke familie. Wat erg! Ik heb nog anderhalf uur zitten kijken. Toen er geruchten kwamen dat er doden zouden zijn heb ik de vlag weggehaald, want de feestelijke stemming was weg.

De eerste koninginnedag van Krumeltje. Dochter P belde me om te vragen of ik kwam. Ook daar stond de tv aan. Ik kreeg koffie met een oranje tompouce en mocht daarna Krumeltje vasthouden. Ze lag zo wakker te kijken, maar na haar voeding en het verschonen zakte ze langzaam weer in slaap in de kinderwagen. We zijn toch maar even het dorp in geweest, altans, dat was de bedoeling. De jonge ouders werden regelmatig aangeklampt door familie, vrienden en kennissen. Ik heb ook in het centrum allemaal foto's gemaakt terwijl ik me ondertussen afvroeg of we in de toekomst nog wel een koninginnedag zouden kunnen gaan vieren.
Na een rondje over de markt en een volle Kerkstraat zijn we naar huis gegaan waarbij ik onderweg ook even mocht proberen hoe makkelijk de kinderwagen te sturen was en dochter dit vastlegde. Na de persconferentie van 15.45 uur ben ik naar huis gegaan. Vier doden, dertien mensen gewond waaronder vijf ernstig. Haast niet te geloven, maar bittere werkelijkheid.

Koninginnedag 2009.....  in plaats van een onvergetelijke dag is het een dag geworden die niemand meer vergeet.

Rijk.

Zo voelde ik me al met mijn kinderen en hun partners, maar nu nog meer met een nieuwe generatie erbij. Ik werd al  bij allerlei dingen betrokken voordat "Krumeltje" geboren werd, maar nu nog meer. Wat een ervaring als je kind een kind krijgt.

Op woensdag had ik een drukke dienst. Dochter P. had al weeën vanaf maandagavond en ik vond het zo zielig dat het bij haar allemaal zo lang duurde. 's Morgens had ze me al gebeld dat ze de verloskundige 's nachts hadden laten komen, maar dat de bevalling nog niet echt ver gevorderd was en dat ze na haar ochtendspreekuur zou terugkomen. Heel af en toe kon ik kijken of er soms al een berichtje was achtergelaten op mijn telefoon. Eén keer ging de telefoon toen ik in de buurt was, maar dat was de oudste die me vertelde dat het bij P. begonnen was. Zij zat natuurlijk ook in spanning.
Toen mijn dienst er om 14.45 uur op zat zag ik dat ik een oproep gemist had. Meteen heb ik gebeld en hoorde toen dat een uur ervoor een dochtertje was geboren en dat alles goed was. Ik ben via een omweggetje naar ze toe gefietst want ik wilde hele kleine kleertjes voor dit meisje meenemen omdat ik wist dat mijn dochter weinig kleine maatjes gekocht had. Ze was er namelijk zelf van overtuigd dat het een flink kind zou worden omdat de vader best groot en zwaar was bij de geboorte. Zelf was mijn dochter destijds maar zes pond. Niet dus. Geen grote baby. Een paar dagen voor de bevalling vertelde de verloskundige al dat het een bescheiden kindje zou worden. Maar hoe bescheiden? Het werd een kindje van 5 pond van maar 49 cm lang en ik noem haar hier nu Krumeltje.

Toen ik bij mijn dochter en haar vriend aankwam schoten onze ogen vol. Wat een emoties. Wat een wonder is zo'n geboorte, zo'n kindje toch! We zien elkaar nu anders, mijn dochter en ik, omdat we dit allebei mee maakten. Er worden vergelijkingen gemaakt met toen en nu. Ik hoor de verhalen aan van de vader en de moeder. De vader die het nu trots over zijn meisjes heeft en over het prinsesje, dat als het aan hem ligt door het leven zal gaan in roze kleertjes, jurkjes met kant, enz.
Ze zijn zo gelukkig en dat maakt meteen ook kwetsbaar, want doen ze alles goed? Is het Krumeltje niet te warm of te koud? Drinkt ze wel genoeg? En naast deze vragen is daar op de achtergrond ook een soort angst. Als je je zo rijk voelt is er ook de angst om te verliezen. Op sommige momenten spoken die angsten door je hoofd en heb je het even niet meer. Je hoort dat het normaal is om hoogte- en dieptepunten te hebben omdat je hormonen opspelen en dat die gevoelens straks weer wat beter te hanteren zullen zijn. Het heeft ook een prachtige kant omdat alles zo puur is.

In de slaapkamer hangt een feestelijke stemming. Het wiegje staat naast het bed. Er is een "luiertaart". Er staan boeketten, er hangen kleertjes en kaarten aan een lijn. Er wordt beschuit met muisjes gegeten.
En.... de mobiele telefoon gaat regelmatig of dochter ontvangt weer een berichtje.
Beneden hangen er roze vlaggetjes en ballonnen. Oudste dochter zorgde voor een ooievaar die door het raam lijkt te vliegen. Aan de droogmolen buiten hangen kleine kledingstukjes te wapperen in de wind.
En iedere dag ga ik even genieten en probeer ik me een beetje nuttig te maken. Krumeltje is er en ze hoort er meteen helemaal bij!

P.s. Ze heeft een leuke roepnaam gekregen. Een naam die je eigenlijk nooit hoort, die niet buitennissig is, maar in vergetelheid raakte. Daarbij kreeg ze ook de namen van de oma's en dat is toch wel heel leuk. Ik schrijf graag over "de mijnen" maar vind ook dat ik hun privacy moet bewaren. Trouwe lezers mogen die naam best weten, maar ik breng die naam hier niet in openbaarheid.

Kijk nou toch eens!

Voor nu alleen maar een foto en de mededeling dat het een meisje is van 5 pond en 49 cm lang dat vanmiddag om 13.43 uur geboren is. Ik ben oma!

Gedachten.

Vanmorgen heb ik gestreken en ondertussen naar een herhaling van Rondom Tien geluisterd. Het ging over de vertrekpremie van 1 miljoen gulden. Tja.... niet echt te verkroppen als je op jouw manier hard werkt om rond te komen en dat nauwelijks lukt. Ik kom nog niet aan de 20.000 euro per jaar. Dat zegt waarschijnlijk ook iets over mij: ik ben niet slim genoeg.
Deze uitwassen, de vette salarissen van meer dan 200.000 per jaar voor 3 dagen werken in de week, schijnen ook een gevolg te zijn van de vrije marktwerking waarvan de regering dacht dat het door concurrentie geld zou opleveren voor afnemers. Ik denk toch echt niet dat we daar veel mee opschieten. Ons leven is niet overzichtelijk meer door al die verschillende prijzen. Alles moet je tegenwoordig uitzoeken, telefonie en internet, energiekosten, verzekeringen, enz. Ik word daar erg moe van.
Als ik op mijn fiets van werk naar huis rijd valt het me op dat er zoveel dure auto's voorbij gaan en ik snap niet wie dat kan betalen. Zo zijn er allerlei dingen waarover ik me verwonder. Ik werk voor de kost en ik werk hard. Ik heb een baan waar je gelukkig ook resultaat van je werk ziet en waardering krijgt. Dat is dan wel weer fijn. Toch weet ik niet of ik het met deze baan zal kunnen volhouden. Het is een baan voor 30 uur per week. Ik heb niet eens zoveel nodig voor mezelf maar de vaste lasten betalen is al een klus en ik denk dat de kinderen er steeds bekaaider af komen op hun verjaardagen (vier kinderen en hun partners). Nu ben ik iemand die toch nooit rijk zou worden want ik zou het geld met gulle hand uitdelen als ik zou denken dat ik er iemand mee zou kunnen helpen of plezieren, maar het mocht van mij best wat makkelijker gaan dan het moeizame geploeter van nu. Er zal altijd verschil in beloning blijven, maar ik hoop wel dat het eerlijker zal gaan in de toekomst.

Iets heel anders bedacht ik later op de dag. Ik heb ondertussen al best veel oude foto's van vroeger, waaronder ook foto's uit de tijd van mijn grootouders en hun ouders. Het idee begint vorm aan te nemen om daar eens een overzichtelijk album van te laten maken in boekvorm. Voorouders erin en liefst ook wat met de omgeving waarin zij opgroeiden, de gezinnen van toen en dan eindigen bij nu. Tegenwoordig kun je die albums zelf samenstellen en laten drukken en het zou toch leuk zijn om ook aan broers, zussen en kinderen ook zo'n album te kunnen geven. Maar meteen besef je dat dat te duur zou worden, dus misschien eerst maar eens zelf zo'n boek samenstellen, het laten zien en dan eventueel nabestellen voor degene die het dan zelf wil aanschaffen.

Dochter P. en vriend kwamen nog een kopje koffie drinken. Zaterdag meende dochter even dat er iets aan het veranderen was in haar toestand maar het was loos alarm. Ze is ook nog niet uitgerekend, dus het kan nog wel even duren voordat ik oma ben.
Ik heb geprobeerd om een soort dagboek bij te houden toen mijn kinderen geboren werden. Ik was van plan om dat bij ieder kind een half jaar vol te houden, maar dat is niet helemaal gelukt. Toch heb ik veel geschreven en pas heb ik bij dochter P. er een groot gedeelte van gelezen en het was leuk. Ik ben blij dat ik het gedaan heb. Dochter P. heeft ook al bij haar andere zussen de verslagen gelezen en zal dat binnenkort ook wel bij haar broer gaan doen. Ze is nieuwsgierig naar die tijd geworden nu ze zelf haar eerste verwacht.

Vandaag hoef ik pas om 17.00 uur te beginnen maar eigenlijk verwacht ik een telefoontje te krijgen met de vraag of ik eerder wil beginnen. Ik weet dat de nieuwe groep gasten vanmiddag aan het borrelen zal slaan en dat het met één persoon achter de bar niet snel genoeg zal gaan om 100 personen van een drankje te voorzien. Misschien valt het mee en is er toch wat geregeld, maar als ik gebeld word ben ik er klaar voor. Nog even wat klusjes in huis doen en dan zoek ik het zonnetje op. Dit nummer past daar wel bij: